Tiempo y espacio

"Solamente pasaba diez minutos con el amor de su vida, y miles de horas pensando en él."
Paulo Coelho

14 octubre, 2010

Merda nunha zoca, merda de can



Tenemos el placer de presentarles a la inalienable, inconmensurable, inigualable... ¡Ovella Gaspara!
Su naturaleza es específica y su forma de vivir muy australopiteca. Vive en comunidades de Gasparas recíprocas, es decir, que se descoyuntan constantemente y tienen híbridos cuando nuestra sabia madre naturaleza les impulsa a ello fortuitamente.
Es una evolución entre una medusa, una bacteria y una gallina (o un huevo, dependiendo de lo que considereis que haya salido antes) y fue creada al principio de los tiempos, cuando Dios se tiró el famoso pedo que hizo el big-ban.
Como podeis comprobar, su imagen es francófona, sus dientes admisibles y sus ojos despiertan cierto carisma insólito, lo cual deberíamos tener en cuenta si su hábitat principal es una utopía.
Se aparean con el Ovello Gasparo, si es que lo hay, si no les vale cualquier objeto inanimado (véase Barbie, Action Man... aunque su preferido es el Gaymobil, debido a su constitución polifónica)
No cabe duda (y Duda se quedó sin entrar) de que su eslavo es esgrimible, que por si no está claro (léase esto con entonación wiuicha) debemos aclarar que el bronceador es romboidal, lo cual produce un tuciorismo aristócrata muy bien estipulado por un colocutor.
Faltaría más olvidar que es una especie en peligro de zoofilia, por lo atrayente que es su barbita, asi que si ven alguna escena coital con una Ovella Gaspara, evítenla a toda costa, no saben vds. lo que vale este excremento de la fauna maracucha, región del nortesur de Mongolia.









Después de dedicarle esta entrada a la flamante Ovella Gaspara, y dado que mis últimas actualizaciones eran muy monótonas, así que pondré una canción parida para continuar con la línea paridoica de esta nuestra actualización.



unha ovella qe viña pa casa
tiraba as cousas pola ventana
(AI LALELO AI LALALO AI LALELO AI LALALOOO...)
un cojomeliño qe dansaba moi ben
estaba na horta polo roibén
(AI LALELO AI LALALO AI LALELO AI LALALOOO...)
como chove miudiño
e eu lle pejo a un velliño
(AI LALELO AI LALALO AI LALELO AI LALALOOO...)
unha zamburiña qe viña da festa
dabase jolpes cunha fiestra
(AI LALELO AI LALALO AI LALELO AI LALALOOO...)
-> Ahora se mezclan sintonías del Knock Out producidas y mezcladas con el sonido característico y presidencial de esta nuestra existencia, el WiiiiUuUuH!<-






He aquí mi actualización. He de añadir que no he consumido ningún tipo de sustancia, sólo que estoy así de loca ya de fábrica. Firmen mucho, y si se quieren partir de risa, lean.


.

2 comentarios:

  1. Y aera hora qu e se nos reconociese algo a los de mi especie.
    Recomendacion: si se lee en alto con acento punset es mas gracioso

    ResponderEliminar